Η "ΚΑΤΑΡΑ" ΜΕ ΤΟ ΟΓΔΟΟ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΟ (το ξετύλιγμα μιας σύγκρισης)

ΠΡΩΤΟ ΠΙΑΤΟ

Ξεκινώ με την όπισθεν. Αντίπαλος, πάοκ, για τον Ολυμπιακό δεν υφίσταται. Η μόνη ομάδα που έχει τα εντόσθια για να αντικρύζει κατάματα τον Θρύλο είναι ο παναθηναϊκός και αυτός μέχρις ενός σημείου και με πάμπολλα ερωτηματικά σε ό,τι αφορά στο υγιές του ανταγωνισμού, μαζί του.

Ύστερα ακολουθεί κατάκοπη η άεκ. Ο ανταγωνισμός μαζί της πάσχει στα σημεία που ισχύουν και για τον παναθηναϊκό.

Οι δύο αντίπαλοί μας έχουν μακρά παράδοση συμπορείας με το ελληνικό δημόσιο και τα συμφέροντά του και έχουν ωφεληθεί τα μέγιστα από τη σχέση διαπλοκής, με αυτό. 

ΚΥΡΙΩΣ ΠΙΑΤΟ

Πολλοί είναι εκείνοι που συγκρίνουν τον φετινό Ολυμπιακό με εκείνον, το 2010. Ο Geo θίγει το θέμα στο τελευταίο άρθρο του, επομένως δεν έχω να προσθέσω τίποτε επ' αυτού. 

Αντιθέτως, θα σαλτάρω στο εξπρές του χρόνου και θα κατέβω από το τρένο στο σταθμό "Αγωνιστική περίοδος 2003/2004." 

Η χρονιά είναι κομβική για τον Ολυμπιακό του Κόκκαλη. Ο Σωκράτης οραματίζεται να σπάσει όλα τα ρεκόρ και να κατακτήσει οκτώ συνεχόμενα πρωταθλήματα με την ομάδα. 

Άλλο όμως το να εργάζεσαι για να εκπληρώσεις το όνειρό σου και άλλο το να εντρυφείς στο daydreaming. Και ο Κόκκαλης φροντίζει να στείλει το "μήνυμα", σε όλους μας. 

Προπονητής της ομάδας είναι ο Όλεγκ Προτάσοφ που ανέλαβε καθήκοντα τον Φεβρουάριο του 2003. Το ρόστερ του Ολυμπιακού είναι γεμάτο από παίκτες πρώτης γραμμής. Καρεμπέ, Ζιοβάνι, Τζόλε, Καστίγιο, Στολτίδης, Νινιάδης, Γεωργάτος, Μαυρογενίδης. 

Η ομάδα δεν είναι όμως στα καλύτερά της, ύστερα από επτά χρόνια διαδοχικής κατάκτησης πρωταθλημάτων και Κυπέλλων. Οι διαρκείς αλλαγές προπονητών περιορισμένης ικανότητας έχει επίπτωση στην αγωνιστική εικόνα μας.

Το "Μίγκ" μένει στον πάγκο έως τα μέσα Μαρτίου του 2004 όταν και απολύεται εξαιτίας μιας σειράς αποτυχιών αλλά κυρίως, εξαιτίας του 0-7 με την Γιουβέντους. Ο Γκόγκιτς τον αντικαθιστά προσωρινά, με τον Σωκράτη να ανακαλύπτει λαυράκι στο πρόσωπο του Αλέφαντου -είχε φάει πόρτα από τον Αναστόπουλο, όταν του πρότεινε να αναλάβει τον Ολυμπιακό για τρείς μήνες.         

Πέρναγε ο χρόνος και κυλούσε ο καιρός έως ότου ο Ολυμπιακός, ύστερα από διαρκή σκαμπανεβάσματα ηττάται στην Ριζούπολη από την άεκ, σε ένα ματς στο οποίο τον ξαπλώνει στο κρεββάτι του Προκρούστη, ο μουσιού Κασναφέρης. 

Ο Ολυμπιακός υποχωρεί στη δεύτερη θέση και καλείται να πετάξει από την κορυφή τον παναθηναϊκό που βαστιέται κουτσά-στραβά, ελέω της δικής μας μετριότητας, στην κούρσα του πρωταθλήματος.

Εικοστή έκτη αγωνιστική, που σημαίνει τέσσερις στροφές πριν από το τέλος του πρωταθλήματος, ο Ολυμπιακός μπαίνει στο γήπεδο για να παίξει τον τίτλο στη μπαρμπουτιέρα της Λεωφόρου. 

Τα είδαμε και γνωρίζουμε το τί συνέβη. Ο Δούρος, το πουλέν του αντιολυμπιακού μετώπου από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 εφευρίσκει τη μονομερή αποβολή του Ζιό δίχως να αποβάλει τον Κάσιους- Κυργιάκο- Κλέι -συμβουλεύτηκε ...εξωθεσμικό παράγοντα του παναθηναϊκού- και δίχως να καταλογίσει το πέναλτι σε βάρος του (δείτε και ξαναθυμηθείτε τα όσα κολασμένα βιώνει η αποστολή του Ολυμπιακού, τη διαρκή αλητεία του Κυργιάκου σε βάρος των παικτών της ομάδας, το μέλος του ιατρικού τιμ του πάο ο οποίος υποδεικνύει στον Δούρο το ποιόν πρέπει να αποβάλει και την αντίδραση του Τάσου Μητρόπουλου).

Ο Ολυμπιακός χάνει οριστικά το πρωτάθλημα όταν οι πράσινοι νικούν στην Τούμπα το ηρωϊκό προσφυγόπουλο, πάοκ, με αρωγούς και χορηγούς, τον Αναστασιάδη και τον Λεωνίδα -όχι της Σπάρτης, βρε σεις.

Τελική βαθμολογία:

πάο: 77 βαθμοί, 24 νίκες, 5 ισοπαλίες, 1 ήττα, 62-18 γκολ
Ολυμπιακός: 75 βαθμοί, 24 νίκες, 3 ισοπαλίες, 3 ήττες, 70-19 γκολ.

ΕΠΙΔΟΡΠΙΟ

Γιατί είναι, κατά τη γνώμη μου, πιο συγκρίσιμα τα γεγονότα εκείνης της περιόδου και όχι τα όσα συνέβησαν το 2010;

Απλό.

Το 2003/2004 ο Κόκκαλης εξακολουθούσε να είναι ο κυρίαρχος του ποδοσφαιρικού παιχνιδιού, γεμάτος αυτοπεποίθηση για τα εταιρικά και ποδοσφαιρικά πεπραγμένα του και κυρίως, φορτωμένος με ζεστό χρήμα από τις συμβάσεις του με το ελληνικό δημόσιο.

Αντιθέτως, το 2010 η φθορά του είναι κραυγαλέα με το bas empire του Σωκράτη να συμπαρασύρει και τον Ολυμπιακό.

Όπως χάθηκε το άγιο όγδοο δισκοπότηρο, το 2004, έτσι χάθηκε και το φετινό.

Με τον Μαρινάκη να σαρώνει επιχειρηματικά, να βάζει το δάκτυλό του στο μέλι των ΜΜΕ αναφοράς και να έχει επενδύσει 26 εκατομμύρια ευρώ σε αγορές ή δανεισμούς ποδοσφαιριστών.

Το μόνο που μένει να ερευνηθεί από την Ουάσιγκτον Ποστ του μέλλοντος είναι το αν η δίδυμη απώλεια ενός τόσο προβεβλημένου στόχου αποτελεί εκδήλωση μιας ιδιότυπης φάρσας που βγήκε από τα έγκατα της μοίρας και εκδηλώθηκε με μια σειρά σφαλμάτων, ή απλώς "αυτοφρεναριστήκαμε" επειδή δεν πρέπει να προκαλούμε τόσο ξεδιάντροπα και αλαζονικά με μια Ύβρι, υπό την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης, όπως είναι το Όγδοο Συνεχόμενο.   

Adam!